เรื่องของคนคิดมาก

วันนี้เจอเหตุการณ์นึง (สดๆ ร้อนๆ)

ทำให้คิดไปถึงเรื่องวิธีคิดของคน

ต่อจากการตัดสินคนอื่น

คนแต่ละคนมีปัจจัยหลายๆ อย่างทำให้วิธีคิดไม่เหมือนกัน

ในเรื่องๆ เดียวกัน คนเราถึงแสดงความคิดเห็นได้มากมายหลากหลาย

แม้จะเป็นเพียงแค่เรื่องเล็กๆ ก็ตาม

เหมือนสำนวนโบราณที่ว่า "นานาจิตตัง"

คือ ความคิดใครความคิดมัน

เราจึงไม่อาจตัดสินได้ว่า วิธีคิดแบบไหนมันถูก

เพราะตัวคนที่คิดก็เป็นคนทำตามที่คิด และได้รับผลตามที่คิดเอง

วิธีคิดมันเป็นกระบวนการที่ซับซ้อน ใช้เวลาเพียงสั้นๆ

เราก็คิดออกมาอย่างรวดเร็ว

บางคนที่คิดแปลกแยกไปจากคนอื่น และทำไม่เหมือนคนอื่น

จึงมีอีกคำที่มักจะพูดกัน "คิดได้ไงเนี่ย" "ใช้อะไรคิด"

คำแรกออกจะเป็นทาง + เช่นพวกงานโฆษณา ว่าแบบครีเอทได้ไงเนี่ย เจ๋ง

แต่อันหลังจะเป็นแนว - คิดได้ไง นี่เป็นคนแบบไหน ถึงมีความคิดแบบนี้อยู่ในสมอง

แต่ความจริงแล้ว มันก็เป็นวิธีคิดของคนไม่ใช่หรอ

เราจะมีสิทธิไปตัดสิน และต่อว่าเค้ามั้ย ถ้าเค้าแค่คิดไม่เหมือนคนอื่น

ดังนั้น บางครั้งวิธีคิดมันจึงติดอยู่แค่ในความคิด ไม่ได้กลั่นกรองสื่อสารออกมา

แค่เพียงเพราะเรามีวีธีคิดไม่เหมือนคนอื่น ...

เมื่อเร็วๆ นี้ได้อ่านคอลัมน์ของคุณบิ๊กบุญ (อะเดย์เล่มล่าสุด)

เกี่ยวกับการไม่นำไม้บรรทัดของตัวเองไปวัดคนอื่น

พูดง่ายๆ ก็คือไม่เอาสิ่งที่ตัวเองคิดไปตัดสินคนอื่น

อ่านแล้วชอบมากๆ อยากกด like สักร้อยที (รู้เลยว่าติด FB)

ทำให้นึกถึงชั่วโมงแรกที่เรียนวิชาหนึ่งของเอกปรัชญา

อาจารย์ยกตัวอย่างว่า นศ.คนหนึ่งขับรถชนยายแก่ เราจะตัดสินคนคนนั้นอย่างไร

คำตอบของอ. คือ เราไม่สามารถตัดสินได้เลย เพราะการกระทำเพียงการกระทำเดียว

เราไม่สามารถตัดสินได้ว่าเขาเป็นคนเช่นไรอย่างไร เพียงเพราะการขับรถชนคนครั้งเดียว

กลับมาที่คอลัมน์นี้ ยังพูดอีกว่า เดี๋ยวนี้คนเราคิดเบาๆ เงียบๆ คนเดียวไม่เป็น

ต้องเอาสิ่งที่คิดมาบอกกล่าวให้กับชาวโลกรับรู้ ด้วยการอัพลง FB Twitter วันละเป็นร้อยๆ พันๆครั้ง

เมื่อไม่พอใจสิ่งใด ก็อัพๆๆๆ ถ้าไม่ได้อัพ คงจะเครียดตาย (อันหลังๆ นี่เติมเองหมด 555)

ที่เห็นด้วย เพราะนอกจากจะเห็นได้ชัดแล้วว่าวัยรุ่นเดี๋ยวนี้ติด FB อย่างหนักหน่วงแล้ว

ยังชอบแนวคิดการไม่ตัดสินคนอื่นของผู้เขียนด้วย

ก็คนเรามีการรับรู้ ประสบการณ์ มาต่างกัน การคิดก็ไม่เหมือนกัน ดังนั้น การตัดสินสิ่งต่างๆ จึงมีต่างกัน

เราไม่สามารถนำตัวเองไปเป็นบรรทัดฐานของผู้อื่นได้

เหมือนที่ผู้เขียนบอกว่าไม่เอาไม้บรรทัดตัวเองไปวัดคนอื่น มันใช่เลย!!

ฉันค่อยๆ ก่อมันทีละก้อน เพราะฉันไม่รู้ว่าผลลัพท์มันจะออกมาเป็นอย่างไร

รู้เพียงว่า มันคงกลายเป็นนิสัยของชั้นไปแล้ว ที่จะสร้างมันขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

เริ่มแรก ฉันไม่แน่ใจว่ามันคืออะไรกันแน่ แต่ที่ๆ ฉันอยู่มันช่างมืด เงียบ และเหงา

คนที่อยู่ใกล้ๆ ฉันกลับสัมผัสพวกเขาไม่ได้ เหมือนมีอะไรมากั้นอยู่

แต่ถึงฉันจะเริ่มรู้สึกตัวว่าสิ่งนั้นมันขวางกันอยู่ แต่ฉันก็ยังไม่วาย ก่อมันขึ้นมาอีก

มีบางครั้ง พวกเขาพยายามก้าวข้ามมันมา ฉันดีใจมาก เพราะฉันไม่เข้มแข็งพอที่จะพังมันลงไปได้

แต่เพียงไม่นาน ฉันก็เผลอไปหยิบมันมาก่อขึ้นอีก

ตรงนี้จึงยังคงมืด เงียบ และเหงา

หรือความจริงแล้ว ฉันพอใจที่จะให้มันเป็นแบบนี้

ฉันได้แต่นั่งรถให้ใครสักคนมาพังมันลง

ทั้งๆ ที่รู้อยู่แก่ใจว่า คนที่จะพังมันได้ คือฉันเองเท่านั้น

แต่ตอนนี้มันช่างสูงใหญ่เหลือเกิน