ช่วงเวลา
posted on 13 Sep 2010 22:47 by bloooomมันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้
เมฆหนาจับตัวกันเป็นสีเทา เกาะกลุ่มกันเป็นก้อน
คล้ายพายุลูกใหญ่กำลังจะมาทำลายล้างที่นี่ให้หมด
เธอสังเกตสิ่งรอบตัว ทุกอย่างดูขัดหูขัดตา
แต่เธอก็ยังคงเดินต่อไป
ความมืดครึ้มของท้องฟ้า เทียบอะไรไม่ได้เลยกับความมืดครึ้มที่เกิดขึ้นในจิตใจของเธอตอนนี้
แม้เธอจะแสดงออกทางสีหน้า แต่ด้วยผู้คนที่มากมายเกินไป จึงไม่มีใครสังเกตเห็น
อาจเป็นเพราะเรื่องราวที่เธอได้รับรู้มาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่แล้ว
หรือหลายๆ สิ่งที่เธอได้พบเห็น มันเข้ามาค้างอยู่ในหัวตอนนี้
ในที่สุดหยดน้ำก็ค่อยๆ ตกกระทบลงสู่พื้น
เช่นเดียวกับน้ำใสๆ ที่ค่อยๆ ไหลลงมาอาบแก้มเธอ
เวลานี้กลุ่มเมฆที่ก่อตัวขึ้นในจิตใจของเธอ ได้ระบายออกมาทางดวงตาทั้งคู่
ไม่ต่างจากกลุ่มเมฆบนฟ้าที่ระบายน้ำฝนลงมาสู่พื้นไม่ขาดสาย
รู้ตัวอีกที สมองของเธอก็ปลอดโปร่งอย่างประหลาด คล้ายฟ้าหลังฝน
เธอยิ้มได้อีกครั้ง และก้าวต่อไปข้างหน้า
เธอเดินต่อไป ราวกับไม่มีอะไรเคยเกิดขึ้นมาก่อน
...
...
...
ลมพัดเศษใบไม้ปลิวกระจายไปทั่วทุกทิศ
ฝูงนกกระจอกพากันบินกลับรัง
ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีเทา
เป็นสัญญาณเตือนว่าเมฆฝนกำลังจะมาเยือนอีกครั้ง
มันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้
ขณะนั้นเอง น้ำใสๆ ก็ไหลลงมาอาบแก้มของเธอ...